Steppenvisjes
Turkije is aan drie kanten omgeven door water: de Middellandse Zee, de Zwarte Zee en de Zee van Marmara. (Deze laatste twee zijn met elkaar verbonden door de beroemde Bosporus. De rivier die Istanbul -en ook Turkije- verdeelt in een Europees deel en een Aziatisch deel. Dit, educatief, terzijde.)
Je verwacht door de mediterrane ligging misschien een rijke culinaire traditie met alles wat deze wateren te bieden hebben.
Maar om te zeggen dat vis en zeevruchten altijd een grote rol hebben gespeeld in de Turkse keuken, nou nee.
Volgens historici komt het omdat de Turken oorspronkelijk afkomstig zijn van de steppen van Centraal Azië. Tja, daar was nu eenmaal geen vis. Dus ook na aankomst in Anatolië bleef voedsel uit de zee daarom waarschijnlijk toch een beetje een vreemde eend in de bijt.
Gelukkig is er in de tussenliggende eeuwen wel een hoop veranderd.
Alleen al het feit dat Turkije de afgelopen veertig jaar een populaire toeristische bestemming is geworden, heeft ervoor gezorgd dat vis en zeevruchten nu overal op de kaart staan. En graag gegeten worden; heel Istanbul raakt door het dolle heen als de periode van de hamsi (ansjovisjes) weer aanbreekt. Vandaag de dag is de Zwarte Zee beroemd om zijn sardientjes. De liefde voor wat de zee te bieden heeft, gaat in Turkije nu absoluut door de maag.
Populair in heel Turkije zijn visschotels die bereid worden in een aardenwerken schaal, een güveç. De karides güveç (ovenschotel van gebakken garnalen en groenten) is er een smakelijk voorbeeld van.
