Melancholie aan de Maas
Volgens mij bestaat dit lied al eeuwen; het hoort bij de Turkse leefstijl die vol zit met het klaaglijke, melancholische en nostalgische. Al heb je zelf die gevoelens niet meegemaakt, je kunt je er toch een voorstelling bij maken, zo hartstochtelijk zingt Candan erover. Je waant je even een eenling gestrand in een visrestaurantje aan de Bosporus, totaal verlaten door ieder die je lief is, waarbij je het gevoel hebt dat alleen de raki je nog een uitweg kan bieden. ‘Gökyüzünde yalniz gezen yildizlar’. En nee, het kippenvel zakt maar niet weg en blijft tot aan de laatste noot. En kleine traantjes maken plaats voor monsterlijke watervallen… Ja, ik ben heel eenzaam, realiseer ik me. Candan Erçetin zuigt het laatste vocht uit mijn lichaam en als ik niet uitkijk, raak ik nog eens goed depressief… Maar dan, als Candan klaar is, een stilte van vier seconden, en in het Turkse restaurant waar ik zit, begint de band van Candan een upbeat nummer, en ja hoor, ook ik zing mee met het feestelijke ‘Bir yanginin külünü’ en waan mij drieënhalve minuut in een van de beste concertzalen van het land. Ik word vrolijk en vind het een wonder hoe musici het voor elkaar krijgen om een mens van de ene op de andere seconde, totaal van stemming kunnen doen veranderen.
Opgewonden besluit ik onmiddelijk een weekendje Istanbul te boeken. Wat ik net heb ervaren, wil ik in werkelijkheid meemaken. Totdat ik in het vliegtuig ziet, moet ik het evenwel als Rotterdamse doen met mijn vaste Turkse restaurant Mozaik in Rotterdam. Een glaasje raki, visje en melancholie. Meer heeft een Turk niet nodig. Dan wel niet aan de Bosporus, maar aan de Maas.
